The Reader (2008) OCR 23.976 fps runtime 02:03:58
กรุงเบอร์ลิน, ประเทศเยอรมัน
ปี 1995
คุณไม่ยอมปลุกฉัน
ก็คุณหลับอยู่
คุณปล่อยให้ฉันนอนเพราะว่า คุณทนไม่ได้ ที่จะกินข้าวเช้ากับฉันน่ะสิ
ไม่จริงหรอก ผมต้มไข่ไว้ให้คุณ เห็นมั้ย
ผมคงไม่มาต้มไข่รอให้คุณหรอก ถ้าผมไม่อยากเจอคุณ
จะรับชาหรือกาแฟ
มีผู้หญิงคนไหนเคยพักอยู่นานพอที่จะรู้ว่า
คุณคิดบ้าอะไรอยู่ในหัวของคุณบ้างไหม?
คืนนี้คุณจะทำอะไร
ผมจะไปหาลูกสาว
ลูกสาว?คุณเก็บเรื่องนี้ ไว้เงียบเลยน่ะ
จริงรึ ลูกผมเธอไปอยู่ต่างประเทศเป็นปี
ตะกี้คุณพูดว่าชา
ฉันจะไปแล้ว
ฝากทักทายลูกสาวคุณด้วย
ตั๋วด้วยค่ะ
เมืองโนส์แทดส์ เยอรมันตะวันตก ปี 1958
นี่คุณ!
ยกขาขึ้น!
นี่เจ้าหนู
ลุกขึ้น
ไม่เป็นไรน่ะ
พักอยู่ที่ไหนล่ะ
ผมอยู่แถวนี้
ผมรู้สึกดีขึ้นแล้ว ขอบคุณครับ
ลาก่อน
ดูแลตัวเองล่ะ
ฉันเป็นห่วงเขาจริงๆ
เขาดูแย่มาก
เจ้านั่นบอกว่าเขาไม่ต้องการหมอ
- พี่เขาต้องการค่ะ - พ่อไม่ต้องการหมอ
งั้นก็ดี ปีเตอร์!
เราไม่ต้องมาถกเรื่องนี้อีก
บอกฉันอีกทีซิ ตอนนี้เธออายุเท่าไรแล้ว?
ไมเคิล15แล้วค่ะ
เป็นโรคอีดำอีแดงน่ะ
เขาต้องนอนบนเตียง อีกหลายเดือน เป็นอย่างน้อย
ต้องแยกอยู่คนเดียวอย่างเด็ดขาด
เอมิลี่อยู่ห่างๆ ลูก พี่จะแพร่เชื้อใส่เอา
เอมิลี่?
ลูกรู้สึกไงบ้าง
ดีขึ้นครับ
ผมอยากบอกแม่...
วันนั้นที่ผมป่วย มีผู้หญิงคนหนึ่งเขาช่วยผมไว้
เธอช่วยลูกไว้รึ?
ใช่ครับ เธอพาผมมาส่งบ้าน
ลูกมีที่อยู่เธอไหมล่ะ
คะ?
ผมเอาช่อดอกไม้มาให้ครับ
เพื่อที่จะขอบคุณ
วางไว้ตรงนั้น
ผมน่าจะมาเร็วกว่านี้, แต่ผม นอนพักบนเตียงตั้ง3เดือน
ตอนนี้ดีขึ้นแล้วหรือ
ครับ ขอบคุณมาก
แล้วยังรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้างไหม
โอ ไม่เลย ผมไม่เคยป่วยหนักแบบนั้นมาก่อน
มันน่าเบื่อเหลือเชื่อเลย
ไม่ได้ทำอะไรเลย
ผมไม่มีแรงแม้จะลุกอ่านหนังสือ
ขอบคุณอีกครั้งนะครับ
เดี๋ยวก่อน
ฉันจะเดินไปส่ง ฉันต้องออกไปทำงานอยู่แล้ว
ออกไปรอข้างนอก ฉันจะเปลี่ยนชุด
ยังมีอีก 2 ถังที่ข้างล่าง เติมให้เต็ม แล้วหิ้วขึ้นมา
ดูตลกมาก มองดูตัวเองสิ ไอ้หนู
กลับบ้านมอมแมมแบบนี้ไม่ได้หรอก
ถอดผ้าออก เดี๋ยวเปิดน้ำไว้ให้
อาบน้ำทั้งกางเกงตลอดเลยรึ
ก็ได้, ฉันไม่มอง
ไปเอาผ้าขนหนูมาให้น่ะ
นี่คือเหตุผลที่เธอ กลับมาที่นี่สินะ
คุณสวยเหลือเกิน
พูดอะไรน่ะ?
มองฉันน่ะเจ้าหนู
ช้าๆ ช้าๆ
แกทำให้แม่กังวลนะ
ผมบอกกี่หนแล้ว ว่าผมขอโทษครับ
- เจ้าทำให้แม่กลัว - ผมหลงทาง ก็แค่นั้น
ผมถึงกลับบ้านช้า ผมขอเติมอีกหน่อยได้ไหม
จะมีสักกี่คนหลงทาง ในเมืองบ้านตัวเอง
พี่จะไปปราสาทแต่ไปโผล่ออกสนามกีฬา
- ก็ยังมีอีกหลายเส้นกลับบ้าน - ไม่ได้เป็นธุระของเธอสักหน่อย
พี่โกหก
พี่เขาไม่ได้โกหก
ไมเคิลไม่เคยโกหก
พ่อครับ ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะกลับ ไปโรงเรียนพรุ่งนี้
หมอบอกให้ลูกพักต่อ อีกสามอาทิตย์น่ะ
ผมจะไป
ปีเตอร์ค่ะ!
แบบนี้?
ใช่แล้ว
อย่าเร็วไป
ดีแล้ว
ทำอีกที
คุณชื่ออะไร
อะไร?
ชื่อของคุณน่ะ
เธออยากรู้ไปทำไม
ผมมาที่นี่ 3 หนแล้วน่ะ
ผมอยากรู้ชื่อคุณ อะไรเกิดขึ้นหรือ
ไม่หรอก..
ไม่มีอะไรผิด
ชื่อฮันนา
ฟังดูเพราะมาก
แล้วชื่อเธอล่ะเจ้าหนู
ไมเคิล
งั้นฉันก็อยู่กับไมเคิล
ฮันนา
ความเชื่อมั่นในความลับคือศูนย์กลางของ วรรณคดีตะวันตก
อาจจะพูดได้ว่า ความคิดทั้งมวลของบุคลิกตัวละคร
ในงานวรรณกรรมถูกนิยามโดยคนที่ มีข้อมูลเฉพาะด้าน
มีหลากหลายเหตุผล บางทีก็นอกลู่นอกทาง บางทีก็สูงส่ง
- พวกเขาถูกกำหนดไม่ให้ปิดบัง
เธอไม่เคยบอกเลยว่าเธอกำลัง เรียนหนังสือ
เรียนหนังสือ?
ที่โรงเรียน
เธอเรียนภาษา
ใช่ครับ
ภาษาอะไร
ละติน
ลองพูดละตินมาสักอย่าง
Quo, quo scelesti ruitis? Aut cur dexteris aptantur enses conditi?
Aut cur dexteris aptantur enses conditi?
บทกวีของโฮราซ
วิเศษณ์มาก
อยากฟังภาษากรีกมั้ย
Oi men ippeon stroton oi de pesedon oi da naon phais epi gan malainan
emmenai kalliston, ego de ken otto tis eratai
เพราะมาก
รู้ได้ไง?
คุณจะรู้ได้อย่างไร คุณไม่เคยรู้ความหมายของมันเลย
คุณเรียนอะไรในเยอรมันนี้
ผมเรียนการละคร
งั้นผมจะเขียนบท โดยนักเขียนชื่อ Gotthold Ephraim Lessing
คุณรู้จักเขามั้ย
บทละครชื่อ อีมีเลีย กาโลติ
จะลองอ่านก็ได้นะ
ฉันอยากฟังเธออ่าน
ก็ได้
องก์ที่ 1 ฉากที่ 1
การจัดวาง ในห้องของเจ้าชายองค์หนึ่ง
เจ้าชาย
ผมไม่ค่อยเก่ง
อ่านต่อไปสิ
"บ่น ไม่มีอะไรก็บ่น"
โอ้พระเจ้า ไม่เห็นมีอะไรเลย "มีชีวิตอยู่เพื่อทำงาน"
"ลองจินตนาการดู เมื่อผู้คนอิจฉาพวกเรา"
เธอเก่งเรื่องนั้น ไม่ใช่รึ
เก่งอะไร
อ่านหนังสือ
ขำอะไร
ไม่คิดว่าผมเก่ง อะไรเลย
คุณทำอะไร มันคืออะไร
ทำไมคุณทำกับผมเหมือน คุณไม่รู้จักผม
เธอไม่อยากรู้จักฉันหรอก
เธอก็เห็นว่าฉันอยู่ตู้แรก แล้วไปนั่งตู้ที่สองทำไม
คุณคิดว่าผมทำอะไรอยู่
คุณคิดว่าผมไปทำบ้าอะไรที่นั่น?
ฉันจะไปรู้ได้ไง ฉันจะอาบน้ำ
เธอก็รู้ว่าฉันทำงานอยู่
ฉันอยากอยู่ตัวคนเดียว
เธอออกไปได้ไหม ได้โปรด
ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจจะทำให้คุณโกรธ
เธอไม่มีอำนาจพอจะทำให้ฉันโกรธ
เธอไม่มีความหมายพอจะทำให้ฉันโกรธ
ผมไม่รู้จะพูดอะไร
ผมไม่เคยกับผู้หญิงมาก่อน
เราอยู่ด้วยกันตั้ง 4 อาทิตย์
ผมอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ ผมอยู่ไม่ได้
แม้แค่คิด มันก็จะฆ่าผมแล้ว
ผมคิดถึงคุณอยู่ตลอดเวลา
เด็กน้อย คุณคิดว่าเราจะร่วมรักในรถรางได้หรือ
เป็นความจริงรึที่คุณพูด งั้นผมไม่รบกวนคุณ
ยกโทษให้ผมได้ไหม?
คุณรักผมรึเปล่า?
มีหนังสือมาไหม?
มี ผมมี
ผมเอาบางอย่างมาด้วยเมื่อเช้านี้
มันคืออะไร
"The Odyssey" ของโฮเมอร์ เป็นการบ้านของผม
เราจะเปลี่ยนลำดับการทำบางอย่าง
อ่านให้ฉันฟังก่อน เจ้าหนู
จากนั้น เราค่อยมีอะไรกัน
"The Odyssey" ของโฮเมอร์
อะไรคือโอดิสซี
มันคือการผจญภัย เขาเขียนถึงการเดินทางผจญภัย
ดี
"ร้องเพลงมาให้ฉันฟัง โมเส่ ชายผู้นั้นค่อยๆ หมุน
ขับเคลื่อนเวลาไปอีกรอบ และอีกคร้งที่เขาฉกขโมย
ความศักดิ์สิทธิ์สูงส่งของกรุงทรอย"
มาตรงนี้!
"คุณเอามือคุณวาง ตรงริมฝีปากเขา"
"เธอเสียชีวิตแล้ว"
"ปล่อยทิ้งเอาไว้"
"ผมเข้าไปในสถานที่ เปิดประตูแย้มเอาไว้หน่อยหนึ่ง"
มีขนาดเท่าห้องนอน มีเถาไม้ห้อยระเกะระกะ
และพบชายคนหนึ่งนอนหลับอยู่ตรงนั้น
"และโดยจิงส์ นิมคือจิมคนเก่า"
"-เมื่อคุณรู้จักมัน คุณจะไล่จับ ไล่ตะโกนใส่มัน
เลดี้ชาร์เตอเรย์ล้มลงนอน เขาเปลือย ร่างต่อหน้าเธอ แล้วเข้าไปหา
เขาเปลือยกายต่อหน้าเธอเมื่อเขามาถึง
สักครู่เขาก็ค่อยๆ เข้าไปในเรือนร่างของเธอ
มันน่ารังเกียจ
ไปเอาหนังสือนี้มาจากไหน
ผมยืมมาจากเพื่อนที่โรงเรียน
เธอควรละอายใจ
อ่านต่อสิ
เอาเข้าไป และพายุไต้ฝุ่นฟ้าคะนอง แล้วมีน้ำ
คาดหวังอยากเป็นอะไร อยากเป็น?
วิสกี้
วิสกี้ ฟ้าผ่า วิสกี้
วิสกี้?
มาเหอะกัปตัน อย่ากังวลไปเลย
วันนี้พอก่อน เจ้าหนู
ผมสงสัย คุณคิดว่าจะลาหยุดได้บ้างมั้ย
บางทีเราอาจไปเที่ยวด้วยกันสักหน
ไปเที่ยวแบบไหน
ปั่นจักรยานวันหยุด
สักสองวัน
ผมมีหนังสือนำเที่ยว ผมจะสำรวจเส้นทาง
ดูน่ะ
คุณคิดอะไรอยู่
ฉันว่า คุณควรวางแผนไว้ก่อน จริงมั้ย
ผมไม่ได้กลัว
ผมไม่กลัวอะไรเลย
ยิ่งทุกข์มาก ผมก็ยิ่งรักมาก
อันตรายยิ่งขึ้น เมื่อมันอยู่ในห้วงรัก
มันยิ่งคมกริบมากขึ้น แต่มันก็ให้รสชาติ
ผมจะเป็นเทวดาเพียงองค์เดียว ที่คุณต้องการ
คุณควรไปจากชีวิตตรงนั้น แม้ว่ามันจะงดงาม แทนที่จะเดินเข้าไป
สวรรค์จะรับตัวคุณไป คุณหันกลับมามองและจะพูดว่า
มีเพียงสิ่งเดียวทำให้วิญญาณ สมบูรณ์
และสิ่งนั้นก็คือ ความรัก
ประทานโทษค่ะ
อยากรับอะไรค่ะ
รับอะไรดี
คุณส่งละกัน ฉันจะทานอย่างที่คุณสั่ง
เอามันฝรั่งอบ2
ขอบคุณค่ะ
หวังว่าคุณแม่ของคุณสบายดีน่ะค่ะ
ขอบคุณครับ
เธอมีความสุขกับอาหารมื้อนี้มาก
ทีนี้ ให้ผมพาคุณไป ว่าเราจะไปที่ไหน
ได้เลย ไอ้หนู
ฉันไม่อยากรู้
- คุณทำอะไรอยู่เหรอ - เขียนบทกวีเกี่ยวกับคุณ
เกี่ยวกับคุณ
ขอฟังหน่อยได้มั้ย
ยังไม่เสร็จเลย
ผมจะอ่านให้ฟัง สักวันหนึ่ง
- สวัสดีเฮนรี่ สวัสดีครับคุณเบิร์ก
- ห้อง306 - ขอบคุณ
- คุณพร้อมมั้ยไมเคิล - ผมสบาย
คุณควรจะเร่งหน่อยน่ะ คุณก็รู้ว่าเธอชอบอะไร
- สำหรับตอนนี้ - โชคดี
โปรดลุกขึ้นยืน
โปรดนั่งลง
ฝ่ายจำเลย เริ่มได้
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
สวัสดีสุภาพสตรี
สุภาพบุรุษ ต้อนรับเข้าสู่การเป็นนักเรียนใหม่
ดูแลพวกเขาด้วยความสุภาพน่ะ นั่งลงได้
- หวัดดี
ฉันชื่อโซฟี
ผมไมเคิล
เรื่องโอดีสซี่
เอาหนังสือขึ้นมา
ทุกคนเชื่อว่าโฮเมอร์ หัวเรื่องจริงๆ คือการกลับบ้าน
โอดิสซี่คือหนังสือเกี่ยวกับการเดินทาง
บ้านคือสถานที่เราฝันถึง...
นายเบิร์ก อาจารย์ไม่คิดว่าจะทำให้ว้าวุ่นใจ
แต่ อาจารย์หมายถึงเรากำลังคุยเรื่องโฮเมอร์ ไม่ได้เรียนเรื่องโซเฟีย
มันวิเศษไม่ใช่รึ
เยี่ยมมาก เป็นหน้าร้อนที่สุดยอดจริงๆ
แล้วทำไมรีบไปเร็วนักล่ะ?
เขาก็รีบไปเร็วประจำ
มีงานต้องทำเยอะนักรึ
เจอกันพรุ่งนี้
โทษที ผมมาสาย
มีกิจกรรมที่โรงเรียน
ผมมีหนังสือเล่มใหม่มา
หญิงสาวกับหมาน้อย
เขียนโดย แอนตัน เชค๊อฟ
"การพูดคุยถึงโฉมหน้าใหม่ ที่เกิดในงานเต้นรำ
หญิงสาวกับหมาน้อย"
ชมิทซ์! ขอเวลาแป๊บ
ผมกำลังอ่านรายงานงานคุณ
ทุกตัวอักษร ยอดมาก
ที่จะทำงานกับผมในสำนักงาน
เราจะเลื่อนตำแหน่งให้คุณ
ยินดีด้วยครับ
ไปจากที่นี้กันเถอะ
ไปเถอะไมเคิล เราจะไปแล้ว ไปกันเร็วๆ
เราจัดงานฉลองวันเกิดให้คุณ เอาแบบแปลกใจไปเลย
มีอะไรเหรอ?
โทษทีนะ แต่...
เราคิดว่านายต้องชอบ เต้นรำ
เรามีเบียร์แล้วแดนซ์กัน
ผมสัญญาบางอย่างไว้
ไมเคิล!? มาเถอะ!
ที่นี้และทุกหนแห่ง ฝุ่นละอองและโลกคือผลสะท้อนของดวงดาว
โอว เจ้าหนู เจ้าหนู หยุด
อะไร?
หยุดก่อน
มีอะไรเกิดขึ้นรึ
ไม่มีอะไรหรอก
ไม่มีอะไร
รู้อะไรไหม?
คุณไม่เคยถาม
คุณไม่เคยคิดจะถาม ถามว่าผมเป็นอย่างไรบ้าง
เธอก็ไม่เห็นจะบอกอะไรนี่
วันนี้ มันเป็นวันเกิดของผม
วันเกิดของผม ก็แค่นั้น
จริงๆ คุณไม่เคยถามว่ามันวันไหนด้วยซ้ำ
อย่าน่ะ เจ้าหนู อย่าชวนฉันทะเลาะด้วย
ไม่ ผมไม่อยากชวนทะเลาะ
เกิดอะไรขึ้นกับคุณ
ไม่ใช่ธุระอะไรของคุณ
มันเป็นเรื่องของคุณทุกที ทุกเรื่อง
เราทำ อะไรล่ะที่คุณต้องการ
ตามใจคุณเสมอ แล้ววันนี้เพื่อนจัดงานวันเกิดให้ผม
แล้วมาอยู่ที่นี่ทำไมล่ะ?
ไปงานปาร์ตี้สิ นั่นใช่มั้ยที่คุณต้องการ
ก็เป็นผมเสมอ ที่ต้องกล่าวขอโทษ
คุณไม่ต้องมาขอโทษ
ไม่มีใคร ต้องมาขอโทษ
สงครามและสันติภาพ เจ้าหนู
ทีนี้กลับไปหาเพื่อนๆ ได้แล้ว
ไมเคิล สบายดีมั้ย
ใช่เขา
ดี
เอาอะไรให้เขาทานสักหน่อย
พวกเรารู้สุดท้ายแล้ว แกจะต้องกลับมาบ้าน
คุณเบิร์ก สองทุ่มแล้ว ลูกสาวคุณ
ขอบคุณครับ
จูเลีย
พ่อไม่อยากให้ลูกรอเลย
หนูมาเร็วเอง
ต้อนรับกลับมา
แล้วลูกจะติดสินใจอย่างไรต่อไป
ไม่รู้สิพ่อ
หนูดีใจได้กลับมาเบอร์ลิน
ลูกไม่เคยได้เจอแม่
หนูแค่อยากไปให้ไกลๆ ก็แค่นั้น
ที่ปารีส แต่เป็นที่ไหนก็ได้
ห่างจากพ่อแม่งั้นรึ
พ่อน่ะเข้าหน้าด้วยยาก
พ่อไม่เคย เปิดใจคุยกับลูกเลย
พ่อไม่เคยเปิดใจกับใครเหมือนกัน
หนูรู้ว่าพ่อเป็นห่วง
พ่อรู้ไหม หนูคิดเสมอว่าเป็นความผิดหนูเอง
จูเลีย
ลูกจะทำอะไรผิดได้ไง
- แล้วเจอกันค่ะพ่อ - เจอกันลูก
- ราตรีสวัสดิ์ค่ะพ่อ - ราตรีสวัสดิ์จูเลีย
ใครที่จะเข้าร่วมสัมมนาพิเศษ โปรดอยู่ต่อในห้อง
ศ.โรลจะมาอีกสักครู่
แล้ว...
ดูเหมือนเราจะเป็นกลุ่มเล็กๆ
กลุ่มเล็กและก็ตัดสินใจเลือกแล้ว
เป็นที่ชัดเจนว่าจะเป็นกลุ่ม สัมมนาเฉพาะ
เราจะเริ่มด้วยการอ่านสิ่งนี้ สุภาพบุรุษอ่าน
- คาร์ล จาสเปอร์ส์ - และ สุภาพสตรีอ่าน
"คำถามในความผิดแบบฉบับเยอรมัน"
แล้ว เธออยู่ที่ไหนล่ะ
ครับ เข้ามาสิ
ดูคุณเอางานเอาการเยอะน่ะ
โอ..ผมไม่รู้
เธอท่าจะเป็นเด็กเรียนเก่ง
มันก็เป็นอย่างที่ผมโตมา
แล้วคุณล่ะ
เรียนหนักมั้ย
แน่ใจรึ ว่าคืนนี้จะอ่านหนังสือต่อ
ใช่..แต่ไม่อ่านทุกคืนหรอก
เจอกันพรุ่งนี้
เราต้องการความช่วยเหลือ
ทำไมมีตำรวจมากมายครับ
ตำรวจห่วงคนประท้วง
ค้านหรือสนับสนุนครับ
ทั้งสอง
วุ่นวายจังเลยเนอะ
ช่างภาพทุกคนกรุณาออกไปได้แล้ว
ฝ่ายจำเลยเริ่มได้
ทุกคนนั่งลง
สิ่งแรกที่ศาลจะทำคือฟังคำร้อง ของทนายแก้ต่าง
เขาจะต้องโต้แย้ง ไม่มีเหตุผลใดๆ
ให้ฝ่ายจำเลยติดคุก จนกว่าจะมีผลการตรวจสอบออกมา
ต้องการปากกามั้ย
ฉันมีอยู่
ฮันนา สมิธซ์
ชื่อของเธอคือ ฮันนา สมิธซ์
ใช่ค่ะ
กรุณาพูดให้ดังๆ หน่อย
ดิฉันชื่อ ฮันนา สมิธซ์
ขอบคุณ
คุณเกิดวันที่ 21 ตุลาคม 1922 ใช่มั้ย
ใช่ค่ะ
ที่เมืองเฮอแมนสแลดท์ และตอนนี้คุณมีอายุ 43 ปี
ใช่ค่ะ
คุณเข้าร่วม เอสเอส ในปี 1943 ใช่มั้ย
ใช่ค่ะ
มีเหตุผลอะไรถึงไปเข้าร่วม?
คุณเคยทำงานที่โรงงานซีเมนส์ ในตอนนั้น?
ใช่ค่ะ
คุณเพิ่งได้รับข้อเสนอให้เลื่อนตำแหน่ง
แล้วทำไมคุณถึงตัดสินใจเข้าร่วม เอสเอส ล่ะ?
ขอค้าน
งั้นผมจะถามใหม่
ผมจะพยายามถามให้มั่นใจว่า เธอเข้าร่วม SS ด้วยความสมัครใจ
ด้วยความตั้งใจของเธอเอง
ฉันได้ยินว่ามีตำแหน่งว่าง
ว่าต่อไป...
ตอนนั้นดิฉันทำงานที่ซีเมนส์ แล้วได้ยินว่าทาง SS กำลังรับสมัครงาน
เธอเคยรู้มาก่อนมั้ยว่างานแบบไหน ที่คาดว่าจะได้ทำ
พวกเขากำลังมองหา รปภ.
ดิฉันเลยไปสมัคร
แล้วเธอไปทำงานครั้งแรกที่เอาวิสซ์ก่อนรึ?
ใช่ค่ะ
จนกระทั้ง1944 เธอถึงย้ายมาที่ ค่ายเล็กๆ ใกล้ๆ คาร์คิว
- ใช่ค่ะ - คุณเป็นไง
ก็ดี
แล้วเธอก็ช่วยย้ายนักโทษ ไปทางตะวันตก ในฤดูหนาวปี 1944
- นั่งคิดอะไรอยู่ - ไม่รู้สิครับ
มันไม่ใช่อย่างที่ผมคิด
ไม่ใช่อะไร
ในทางไหนล่ะ
คุณคาดหวังอะไร
ผมคิดว่ามันก็ตื่นเต้นดี
ตื่นเต้น?
ทำไม? ทำไมถึงคิดว่ามันน่าตื่นเต้น
เพราะว่ามันคือความยุติธรรม
สังคมคิดว่าพวกเขากำลังทำ บางอย่างที่เรียกว่าคุณธรรม
จริงๆ แล้วไม่เลย
พวกเขากำลังทำสิ่งที่เรียกว่ากฎหมาย
คุณไม่ได้มีผิดอะไร ในการไปทำงานที่เอาวิทซ์
มีคนทำงาน 8,000 คนที่เอาวิทซ์
เห็นได้ชัด 19 คนถูกตัดสิน แต่มีเพียง 6 คนที่เป็นฆาตกร
เพื่อพิสูจน์ว่ามีฆาตกรรม คุณต้องพิสูจน์เจตนา
นั่นคือกฎหมาย
คำถามคือไม่เคย "ผิดพลาดเลยหรือ"?
แต่ "มันถูกกฎหมายจริงไหม"
และไม่ใช่โดยกฎหมายของเรา ไม่เลย
โดยกฎหมายในช่วงเวลาหนึ่ง ตามเวลาของกฎหมาย
แต่ไม่ได้เป็นเช่นนั้น...
อะไรหรือ?
คับแคบ?
โอว ใช่ กฎหมายคือความคับแคบ
แต่อีกด้าน อาจารย์เห็นว่าผู้คน
คนที่ฆ่าคนอื่น
แนวโน้มว่าจะระวังคือที่จะผิด
คุณสมิธซ์ คุณคุ้นเคยกับหนังสือเล่มนี้มั้ย..
ใช่
บางส่วนในเล่มถูกอ่าน ไปแล้วในศาล
เขียนโดยคนรอดชีวิต
นักโทษคนที่มีชีวิตรอด
อิลานา มาเธอร์
เธออยู่ในค่าย ใช่มั้ย ตอนที่เธอยังเด็ก
เธออยู่กับแม่ของเธอ
ใช่ค่ะ
ในหนังสือ เธออธิบาย วิธีการทางเลือก
ในตอนท้ายของทุกๆ เดือนแรงงาน 60คนจะถูกเลือก
พวกเขาจะถูกส่งตัวจากค่ายไปยังเอาวิทซ์
ถูกต้องใช่มั้ย
ใช่ค่ะ มันถูกต้อง
และแล้ว จำเลยแต่ละคน
ก็ได้ปฏิเสธว่า มีส่วนเกี่ยวข้อง กับกระบวนการนั้น
ที่นี้ ศาลจะถามคุณ
คุณเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการนั่นใช่มั้ย
ใช่ค่ะ
ดังนั้น คุณมีส่วนช่วยคัดเลือกตัวด้วยใช่ไหม
ใช่ค่ะ
คุณยอมรับใช่ไหม
ดังนั้น...
บอกศาลมาว่า กระบวนการคัดเลือกเป็นอย่างไร
มี รปภ. 6 คน
เราตัดสินใจเลือกครั้งละ 10 คน
นั่นคือสิ่งที่เราทำ ในทุกๆ เดือน
เราเลือกมา 10 คน
เธอกำลังพูดว่า คณะจำเลยมีส่วนในกระบวนการนี้
พวกเราได้ลงมือทำ
แม้ว่าพวกเขาจะให้การปฎิเสธ?
คุณกำลังพูดว่า คุณมีส่วนในกระบวนการ
มากกว่าตัวเธอเอง คุณสมิธซ์
คุณไม่ตระหนักเลยรึว่า...
คุณกำลังส่งผู้หญิงเหล่านั้น ไปสู่ความตาย?
ใช่ แต่ว่า...
มีคนมาใหม่ คนมาใหม่ตลอดเวลา แล้วก็..
ก็ใช่เราต้องเคลื่อนย้าย คนที่มีอายุมากก่อน
ผมไม่มั่นใจว่าคุณเข้าใจ...
เราไม่สามารถดูแลทุกคนได้
ห้องมันไม่พอ
แต่ สิ่งที่ฉันได้พูดออกไป
ให้ศาลได้พูดย้ำ: การจัดห้อง
คุณกำลังนำตัวผู้หญิงออกไปแล้วพูดว่า
คุณ คุณ แล้วก็คุณ ต้องออกไป ให้เขาฆ่า?
แล้วจะให้ทำอะไรล่ะใต้เท้า
ฉันไม่ควรกรอกใบสมัคร ตอนอยู่ซีเมนส์เหรอ
คุณมาเธอร์ พวกเขาพร้อมแล้ว
สู้! สู้! สู้!
- ไมเคิลอยู่ไหน - ไม่ทราบครับ
ในหนังสือของคุณอธิบายถึง กระบวนการคัดเลือก
ใช่ค่ะ
คุณเคยทำงานนี้ แล้วก็
ตอนที่คุณไม่ได้ทำแล้ว มันยังเป็นแบบนั้นอยู่มั้ย
หลังจากนั้นเขาก็ส่งคุณ กลับไปเอาวิทซ์เพื่อนสังหาร
ใช่คนที่อยู่ในนี้วันนี้ มีส่วนในการคัดเลือกมั้ย
ใช่ค่ะ
ศาลอยากให้คุณชี้ตัวพวกเขา
กรุณาชี้ตัวพวกเขา
คนนั้น
และนั้น
และคนนั้น
คนนั้น
และคนนั้น
ขอบคุณ กรุณาต่อ
รปภ.แต่ละคนจะเลือก ผู้หญิงบางส่วน
แฮนนา สมิทซ์ เลือกแตกต่างออกไป
ทำไมถึงได้ต่างออกไป
ก็เธอมีความชอบ หญิงสาวส่วนมากยังอายุน้อย
พวกเราต่างรู้เรื่องนี้
เธอให้อาหารและที่พักนอนกับพวกเธอ
ในตอนค่ำ เธอได้บอกพวกเธอให้ไปมาพักด้วย
พวกเราคิดว่า
พวกเราเลย คิดว่าศาลจินตนาการออก ว่าพวกเราคิดอะไร
และต่อมาเราก็พบว่า...
เธอให้พวกผู้หญิงเหล่านั้น อ่านหนังสือเสียงดังๆ ให้เธอฟัง
พวกเธอก็อ่านให้เธอฟัง
ในตอนแรก เราคิดว่า รปภ.คนนี้คือ
คนอ่อนไหวง่าย
มีความเป็นมนุษย์มากกว่า
เธอมีเมตตาธรรม
บางครั้งเธอก็เลือก คนอ่อนแอ คนป่วย
เธอเลือกพวกเขาออกไป เหมือนจะปกป้องพวกเขา
แต่ต่อมาเธอก็ส่งพวกเขาออกไป
นี่หรือคนมีมนุษยธรรม
ศาลอยากไปสู่ประเด็นการเดินทาง
อย่างที่ศาลเข้าใจ เธอและลูกสาวเธอ ออกไปเดินทางหลายเดือน
ใช่ค่ะในช่วงฤดูหนาวปี1944 ค่ายของเราก็ปิดตัวลง
พวกเราถูกบอกว่าต้องย้ายออกไป
แต่แผนการก็ เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาทุกวัน
พวกผู้หญิงรอบๆ พวกเรา ล้มตายลงกลางหิมะ
ครึ่งหนึ่งของพวกเรา ตายระหว่างเดินทาง
ลูกสาวฉันเล่าไว้ในหนังสือ
ยิ่งมีคนออกไปเดินมากก็ยิ่งล้มตายกันมาก
กรุณาเล่าให้ศาลฟัง คืนที่อยู่ในโบสถ์
คืนนั้น พวกเราคิดว่าโชคดี
เพราะว่าเรามีหลังคา คลุมหัว
เล่าต่อไป
พวกเราเดินมาถึงหมู่บ้าน และอย่างเคย พวกรปภ.เอาส่วนที่ดีไป
พวกเขาเข้าไปพักในเรือนพักนักบวช
แล้วปล่อยให้พวกเรานอนในโบสถ์
แล้วก็มีระเบิดลง ในตอนดึกคืนนั้น
โบสถ์ก็พังครืนลงมา
เราได้ยินเสียงไฟไหม้บนยอดหลังคา
จากนั้นเราก็เห็นลำแสงไฟ
แล้วมันก็เริ่มตกลงมาที่พื้น
ทุกคนตื่นตระหนก
วิ่งไปที่ประตู
แต่ประตูทุกบานถูกล็อค จากด้านนอก
โบสถ์ถูกเผาพังลงมารึ?
ไม่มีใครมาเปิดประตูให้เลยรึ? ใช่มั้ย?
ไม่มีใครเลย
ถึงแม้ว่าพวกคุณ กำลังจะโดนเผาตายไปกันหมด
มีคนตายไปทั้งหมดเท่าไร
ทุกคนตายหมด
แต่คุณรอด?
ขอบคุณ
ศาลอยากขอบคุณที่มา ในประเทศนี้
วันนี้จะทดสอบ
อาจารย์ไม่รู้ ไม่รู้อะไร ที่พวกเราจะทำกันอีก
งั้นเหรอ
อาจารย์พยายามบอกเรา ให้คิดเหมือนทนายความ
แต่มีบางอย่าง น่าขยะแขยงอยู่บางเรื่อง
อย่างไรรึ
สิ่งเหล่านี้ไม่เกิดกับพวกเยอรมัน มันเกิดกับพวกยิว
พวกเรากำลังจะทำอะไร?
พวกเราพยายามที่จะเข้าใจ
ผู้หญิง 6 คนล็อคประตู ข้างในมีพวกยิว 300 คนอยู่ในโบสถ์
แล้วปล่อยให้พวกเขาถูกเผาทั้งเป็น
จะให้เข้าใจอะไรกันอีก?
ตอบมา ฉันถาม
ยังมีอะไรให้ต้องเข้าใจกันอีก
ผมพยายามเข้าใจแรงพยายามนี้ ผมคิดว่ามันเป็นเรื่องที่เยี่ยม
ตอนนี้ผมคิดว่า มันคือการเบี่ยงเบนความสนใจ
ใช่ เบี่ยงเบนจากเรื่องอะไร
เลือกผู้หญิงมา 6 คน จับพวกเธอขึ้นศาล
แล้วก็บอกว่า พวกเธอเป็นปิศาจ เป็นคนผิด
เพราะ เหยื่อของเหตุการณ์ ยังมีชีวิตรอดมาคนหนึ่ง
มาเขียนหนังสือ!
นั่นเป็นเหตุผลที่พวกเธอถูกจับ ไม่ใช่คนอื่น
รู้กันบ้างไหม มีอยู่กี่ค่าย ในทวีปยุโรป
มีคนรวมกันปาเข้าไปเท่าไร จะมีใครรู้บ้าง
ใครที่รู้? พวกเขารู้อะไร?
ทุกคนรู้ พ่อแม่เรา ครูของเรา
นั่นไม่ใช่เป็นคำถาม
แต่คำถามคือ เราปล่อยให้มี เหตุการณ์แบบนี้ เกิดขึ้นมาได้อย่างไร
และดียิ่งขึ้น ทำไมคุณไม่ฆ่าตัวตายไปซะ เมื่อคุณพบเห็นเรื่องพรรค์นี้
เป็นพันๆ นั่นล่ะเท่าไรแล้ว เป็นพันๆ ค่ายเลย
ทุกคนก็รู้
มองไปผู้หญิงคนนั้นสิ...
้ผู้หญิงคนไหน?
คนที่นายชอบจดๆ จ้องๆ นั่นไง
ผมเสียใจที่เห็นนายจ้องเธอแบบนั้น
ผมไม่รู้ นายหมายถึงผู้หญิงคนไหน
นายก็รู้ผมหมายถึงอะไร
เอาปืนมาใส่มือผมเลยดีกว่า
ผมจะยิงเธอให้ดู
ยิงทิ้งพวกนั้นให้หมด
ทำไม คุณไม่ไปเปิดไขประตูล่ะ
ทำไม คุณไม่ไปเปิดประตูล่ะ
ผมถามทุกคนนั่นแหล่ะ แต่ผมก็ไม่ได้คำตอบ
มีเหยื่อสองรายในศาล พวกเธอควรได้รับคำตอบ
นี่ไง นี่คือรายงานของSS พวกคุณมีสำเนาทั้งหมดแล้วน่ะ
นี่คือรายงานที่เขียน และลงชื่อโดยพวกคุณทั้งหมด
ทันทีภายหลังที่เกิดเหตุการณ์
ในรายงานพวกคุณทั้งหมด อ้างว่าไม่รู้เรื่องการยิง
ซึ่งไม่จริงเลย ใช่มั้ย
ใช่มั้ย มันไม่เป็นความจริง
ดิฉันไม่รู้ว่าท่านกำลังถามอะไร
สิ่งที่ศาลถาม ทำไมคุณไม่ไปไขประตูในตอนนั้น
ชัดเจน มีเหตุผลชัดเจน
- พวกเราไม่สามารถ - ทำไมล่ะ
พวกเราเป็นรปภ.
หน้าที่ของเราคือดูแลเชลย
เราปล่อยให้พวกเขาหนีไปไม่ได้
ศาลรู้
ถ้าพวกเขาหนีไป พวกคุณจะถูกตำหนิ ถูกจัดการ
ถึงขั้น แม้ถูกประหาร
แล้วไงต่อ
ถ้าเราเปิดประตู ไหนความโกลาหลที่จะเกิดขึ้น
แล้วเราจะรักษากฎกติกาไว้ได้อย่างไร
มันเกิดขึ้นเร็วมาก แถมยังมีหิมะตก
แล้วระเบิด ที่เกิดขึ้น มันก็ระเบิดไปทั่วหมู่บ้าน
แล้วเสียงกรีดร้องก็ดังไปทั่ว มันยิ่งจะย่ำแย่ไปกันใหญ่
ถ้าพวกเขาวิ่งกรูกันออกมา พวกเราก็ไม่สามารถ ปล่อยให้พวกเขาหนีไปได้
เราทำไม่ได้
พวกเราต้องรับผิดชอบต่อพวกเขา
ดังนั้น เธอก็รู้สิว่าเกิดอะไรขึ้น
เธอรู้ เธอมีทางเลือก
เลือก ปล่อยให้พวกเขาตาย
มากกว่าจะยอมเสี่ยง ให้พวกเขาหนี
จำเลยคนอื่นได้ กล่าวหาเธอ
เธอรู้เรื่องพวกนี้บ้างไหม
พวกเขาบอกว่า เธออยู่ในหน้าที่ในตอนนั้น
ไม่เป็นความจริง ดิฉันเป็นเพียงรปภ.คนหนึ่ง
เธออยู่ในหน้าที่
ใช่เธออยู่ในหน้าที่
เป็นความคิดของเธอคนเดียว
ใช่แล้ว เธอนั่นแหล่ะ
แล้วเป็นเธอใช่ไหมที่เขียนรายงาน
ไม่ใช่ไม่เลย
พวกเราได้ถกกันว่าจะเขียนอะไร
พวกเราเขียนด้วยกัน
หล่อนนั่นแหล่ะเขียนมัน เธอเป็นคนเขียนเอง
เป็นความจริงหรือ
ใช่ เธอทำ
ไม่เห็นสำคัญเลยว่าใครเขียน
เธอเขียนมัน
ศาลอยากดูตัวอย่างลายมือของเธอ
ลายมือดิฉันรึ
ใช่ ศาลอยากพิสูจน์ใครเขียนรายงาน
ผมเสียใจครับท่าน ดูเหมือนไม่เหมาะสม เหตุการณ์มันผ่านมา 20 ปีแล้ว
เอากระดาษให้เธอ ลูกขุนจะเป็นฝ่ายพิสูจน์
ท่านจะเปรียบเทียบ
ลายมือเมื่อ 20 ปีก่อน กับลายมือวันนี้หรือ
ลูกขุน เตรียมการพิสูจน์
ไม่เห็นมีความจำเป็นเลย
ดิฉันเขียนรายงาน
โปรดเงียบ ได้โปรด
อยู่ในระเบียบ
เธอเพิ่งออกจากการสัมมนาน่ะ
ผมมีข้อมูลบางส่วน
เกี่ยวข้องกับจำเลยคนหนึ่ง
บางสิ่งที่พวกเขายังไม่ยอมรับ
ข้อมูลอะไร
เธอไม่ต้องบอก มันแจ่มชัดอยู่แล้ว
เธอมีคุณธรรม มีคุณสมบัติเหมาะสมทำงานในศาล
มันต้องมีข้อมูลนี้ ที่จะใช้จำเลยคนหนึ่ง
มันช่วยเธอได้ในกรณีนี้ และส่งผลต่อสิ่งที่เกิดตามมาด้วย
บางทีก็เป็นคำพิพากษา
แล้วไง
นั่นคือปัญหา
จำเลยเธอเองได้ตัดสินใจแล้ว ที่จะเลือกเก็บงำความลับนี้เอาไว้
สักพักน่ะ
เหตุผลของจำเลยเธอคืออะไร
เพราะว่าเธอละอายใจ
ละอายใจอะไร
คุณได้พูดคุยกับเธอรึ ไม่ครับ
ทำไมไม่ล่ะ
ผมทำไม่ได้
ผมทำสิ่งนั้นไม่ได้
ผมไม่สามารถไปคุยกับเธอได้
เพราะอะไรเราถึงรู้สึกไม่สำคัญ มันไม่สำคัญอะไรเลย
มีเพียงคำถามเดียวคือ เราจะทำอะไร
ถ้าผู้คนเช่นเธอไม่เรียนรู้จาก
บางอย่างที่เกิดขึ้นกับคนอย่างฉัน
งั้น มันคือประเด็นอะไรกันล่ะ
สมิธซ์!
คุณมีคนมาเยี่ยม
โปรดเงียบ
ไมเคิล เบิร์ก
หมดเวลา
คุณเข้ามารึยัง
คุณใช้เวลาไปแล้ว
มันคืออะไร
คุณจะไปไหน
ผมเสียใจ
ผมอยากนอนคนเดียว
นาซี
ในศาลโปรดเงียบ!!
ทั้งหมดยืน
ศาลพิพากษาว่ามีความผิด จำเลยริต้า แบคฮาร์ท
คาโรลีนา สเตรฮอฟ เรจินา เคิร์ฟ
แองจีลา ซีเบอร์ แอนเรีย ลูแมนท์
ร่วมกันฆาตรกรรม 300 ศพ
ศาลพิพากษาจำเลย ฮันนา สมิธซ์
ในการฆาตรกรรม 300 ศพ
ศาลพิพากษาลงโทษจำเลยดังนี้
ริต้า แบคฮาร์ท คาโรลีนา สเตรฮอฟ
เรจินา เคิร์ฟ แองจีลา ซีเบอร์
ต้องคำพิพากษาจำคุก คนละ 4 ปี 3 เดือน
ส่วนฮันน่า สมิธซ์
ในมุมมองของเธอ การเข้ามาและการมีบทบาทของเธอ
ต้องจัดแยกประเภทต่างไป
ศาลขอพิพากษาให้จำเลยฮันนา สมิธซ์ จำคุกตลอดชีวิต
เราจะไปไหนกัน
พ่อบอกแล้วไง พ่อจะบอกเมื่อเราไปถึง
ไหนหนูบอกพ่อว่า ชอบแบบประหลาดใจไง
หนูชอบแบบประหลาดใจ
เธอตัวโตขึ้น ว่ามั้ย
ฉันไม่รู้ มันนานมากแล้วที่ฉันเจอเธอ ไมเคิลฉันจะบอกว่าไงดี
เป็นความผิดผมเอง
เราไม่ควรมา โดยไม่บอกล่วงหน้าก่อน
พ่อจะไปอยู่บ้านตัวเองแล้ว
แม่ครับ ผมมีข่าวร้ายจะบอก
จูเลียรู้ ผมบอกเธอไปแล้ว
เกรทรูซกับผมเราจะหย่ากัน
ลูกไม่มาในงานศพพ่อ แต่มาเพื่อจะบอกเรื่องนี้เองรึ
ผมทำใจไม่ค่อยได้เลย ที่จะมาเมืองนี้
ลูกไม่มีความสุขอะไร
- มันไม่ได้สิ่งที่ผมพูดหรือผมหมายถึง - แล้วมันอะไรล่ะ
แม่ไม่ต้องเป็นห่วงเกรทรูซ
ผมจะรับผิดชอบเลี้ยงดูเธอ ตอนนี้เธอได้เป็น
อัยการประจำรัฐไปแล้ว
เธอได้เงินเดือนเยอะกว่าผมมาก
ไมเคิล แม่ไม่ได้เป็นห่วงเกรทรูซ
แม่เป็นห่วงลูกนิแหล่ะ
ร้องให้ฉันฟัง มูเส่
ชายผู้นั้นค่อยๆ หมุน หมุนแรงขึ้นรอบแล้วรอบเล่า
แน่นอน เขาฉกขโมยมันไปอีกครั้ง ความศักดิ์สิทธิ์สูงส่งของกรุงทรอย
215 - จดหมาย
217 - จดหมาย
121966215
หมายเลข
เปิดสิ
ทดสอบๆ 1 2 3 ทดสอบๆ
ดิ โอดิสซี่ โดยโฮเมอร์
ร้องเพลงมาให้ฉันฟัง โมเส่
- ชายผู้นั้นค่อยๆ หมุน - หมุนแรงขึ้นรอบแล้วรอบเล่า
และอีกคร้งที่เขาฉกขโมย ความศักดิ์สิทธิ์สูงส่ง ของกรุงทรอย
หญิงสาวกับหมาน้อย โดยแอนตัน คีค๊อฟ
พูดถึงโฉมหน้าใหม่ ที่ถูกแสดงพร้อมอุปกรณ์
หญิงสาวกับหมาน้อย
ฉันอยากยืมหนังสือสักเล่ม
เล่มไหน
คุณมีหนังสือ หญิงสาวกับหมาน้อย มั้ย
เธอชื่ออะไร
ฮันนา สมิธซ์
หญิงสาวกับหมาน้อย
42813 หญิงสาวกับหมาน้อย
1 2 3 4 5 6
ขอบคุณสำหรับอันสุดท้าย เจ้าหนู ฉันชอบมันจริงๆ
- นี่ไม่มีจดหมาย - ไม่มีจดหมาย
เซ็นชื่อด้วย
ขอนิยายรักอีก
ฉันคิดว่าชิลเลอร์ต้องการหญิงสักคน
คุณได้รับจดหมายฉันมั้ย เขียนตอบฉันมา เจ้าหนู
- คุณไมเคิล เบิร์ก - ครับ
ขอบคุณสำหรับโทรหาฉัน
คุณได้รับจดหมายฉันไหม
ผมได้รับ
อย่างที่บอก ฮันนา สมิธซ์กำลัง ได้รับการปล่อยตัวเร็วๆ นี้
ฮันน่าถูกคุมขังมา มากกว่า20ปี
เธอไม่มีครอบครัว เธอไม่มีเพื่อน
คุณเป็นคนเดียวที่เธอติดต่อด้วย
แต่ฉันได้รับรายงานว่า คุณไม่เคยมาเยี่ยมเธอเลย
ไม่ ผมไม่
เมื่อเธอออกไป เธอต้องการงาน ต้องการที่พัก
คุณคงคิดไม่ถึงหรอกว่าโลกภายนอก จะทำให้เธอตื่นตกใจมากน้อยแค่ไหน
ฉันไม่รู้จะติดต่อใคร
ถ้าคุณไม่รับภาระนี้ให้เธอ
ฮันน่าก็จะไม่มีอนาคตอะไรเลย
เป็นความเมตตาของคุณ ขอบคุณสำหรับการส่งจดหมายให้ทราบ
คุณคือไมเคิล เบิร์ก
ฉันหลุยซา เบ็นเนอร์ สวัสดีครับ
เราน่าจะติดต่อไปหาคุณ เร็วกว่านี้
ฉันอยากจะเตือนว่าเป็นเวลานานแล้วฮันน่า อยู่กับตัวเอง
เธอเริ่มมีความหวังมากขึ้น ในไม่กี่ปีมานี่เอง
เธอไม่เหมือนเดิม เธอปล่อยตัว
ฉันจะพาคุณไปโรงอาหาร
พวกเขาเพิ่งเสร็จอาหารเที่ยงกัน
หน้าคุณไง
เธอโตขึ้นมาก เจ้าหนู
ผมมีเพื่อนเป็นช่างเสื้อ
เขาตัดสูทให้ผม เขาจะให้งานคุณทำ
แล้วผมก็มีสถานที่ให้คุณพัก เป็นสถานที่สบาย
เงียบสงบ เล็ก แต่สบาย ผมคิดว่าคุณคงชอบมัน
คุณคงชอบมัน ขอบคุณ
แล้วก็มีกิจกรรมสังคมหลายอย่าง
กิจกรรมวัฒนธรรมด้วย ผมจะพาคุณไปสมัคร
แล้วก็ยังมี ห้องสมุดประชาชนใกล้ๆ
คุณอ่านเยอะขึ้นมั้ย
ฉันชอบฟังมากกว่า
มันจบสิ้นไปแล้ว ใช่มั้ย
คุณแต่งงานไปรึยัง
แต่งแล้ว ใช่ผมแต่งแล้ว
ผมมีลูกสาว
ผมไม่เจอเธอบ่อยนักอย่างที่อยากเจอ ผมรับภาระหนักเกี่ยวกับเธอ
ชีวิตแต่งงานมันจบไปแล้ว
คุณใช้เวลามากไหม คิดถึงอดีต
หมายถึงกับเธอเหรอ
ไม่ ไม่
ไม่ได้หมายถึงกับผม
ก่อนขึ้นศาล ฉันไม่เคยคิดถึงอดีตเลย
ฉันไม่เคยเลย
แล้วตอนนี้
คุณรู้สึกอย่างไรบ้าง
ฉันรู้สึกยังไงไม่สำคัญหรอก
ฉันคิดยังไงก็ไม่สำคัญ
คนตายก็ไม่ฟื้นอยู่ดี
คุณไม่ได้เรียนรู้อะไรเลย
ฉันได้เรียนรู้ เจ้าหนู
ฉันได้เรียนที่จะอ่าน
อาทิตย์หน้าผมมารับนะ
เป็นแผนการที่ดี
เราควรไปเงียบๆ หรือว่าจะส่งเสียงดังดี
เงียบๆ
ได้ เงียบๆ
ดูแลตัวเอง เจ้าหนู คุณด้วย
เจอกันอาทิตย์หน้า
ผมมารับตัวฮันนา สมิธซ์
โปรดนั่งรอก่อนค่ะ
เธอยังไม่เก็บข้าวของเลย
เธอไม่แม้จะคิดจะออกไป
การพูดคุยถึงโฉมหน้าใหม่
หญิงสาวกับหมาน้อย
เธอฝากจดหมายฉัน มาให้คุณ
การเลือกความตั้งใจ
ฉันจะอ่านให้ฟัง มันเกี่ยวกับคุณ
มีเงินอยู่ในกระป๋องชาเก่าๆ
มอบให้ไมเคิล เบิร์ก
รวมถึงเงินในบัญชีธนาคาร ราวๆ 7,000 มาร์ก
เอาไปมอบให้ลูกสาว ของคนที่รอดชีวิต จากเหตุการณ์นั้น
เอาไปมอบให้เธอ
เธอคงรู้ว่าควรเอามันไปทำอะไร
ฝากบอกไมเคิลด้วย ว่าฉันสวัสดี
คุณนายมาร์ทา ค่ะ
คุณไมเคิล เบิร์ก ครับ
คุณคือไมเคิล เบิร์ก ฉันรอคุณอยู่
เข้ามา ขอบคุณครับ
คุณต้องบอกฉันมาตรงๆ ว่า ว่าทำไมมาสหรัฐ
ผมอยู่ที่นี้อยู่แล้ว ผมอยู่ที่ การประชุมที่บอสตัน
คุณเป็นทนายความรึ
ฉันได้อ่านจดหมายของคุณแล้ว
แต่บอกได้เลย ว่าฉันไม่ได้เข้าใจไปทั้งหมด
คุณได้อยู่ในศาลตอนพิจารณาคดีมั้ย
ใช่ สัก20 ปีมาแล้ว
ผมยังเป็นนักเรียนกฎหมายอยู่เลย
ผมจำคุณได้ ผมยังจำคุณแม่ของคุณได้ชัดเจน
แม่ฉันตายที่อิสราเอล หลายปีมาแล้ว
เสียใจด้วยครับ
ว่าต่อไปสิค่ะ
บางทีคุณอาจรู้แล้วว่า เฮนนา สมิธซ์ เพิ่งเสียชีวิต
เธอฆ่าตัวตาย
เธอเป็นเพื่อนของคุณรึ
เป็นเพื่อน
เป็นเพื่อนคนหนึ่ง
ฮันน่าเป็นคนไม่รู้หนังสือ นั่นคือส่วนสำคัญของชีวิตเธอ
ตรงนั้นจะไปอธิบาย ในส่วนพฤติกรรมของเธอได้รึ
ไม่
งั้นคือการกล่าวหา
เปล่า เปล่า เธอหัดอ่านหนังสือเอง ตอนอยู่ในคุก
ผมส่งเทปเสียงไปให้เธอ
เธอดูเหมือนจะพยายามอ่านมัน
แล้วทำไมคุณไม่เริ่ม พูดตรงๆ กับฉันไปเลยล่ะ
ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับเธอเป็นอย่างไร
ตอนนี้ผมยังวัยรุ่น ผมมีความสัมพันธ์กับเธอ
ฉันไม่ค่อยแน่ใจว่าฉันช่วยคุณได้ คุณเบิร์ก
หรือต่อให้ช่วยได้ ฉันก็จะไม่ช่วยคุณ
ตอนนั้นผมอายุ 16 ตอนไปอยู่กับเธอ
ความสัมพันธ์ตอนท้ายหยุดตอนช่วงฤดูร้อน แต่...
แต่อะไร
ฉันเข้าใจ
แล้วฮันนา สมิธซ์รู้ว่า เธอส่งผลต่อชีวิตส่วนตัวของคุณมั้ย
เธอทำสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่า กับคนอื่นๆ
ผมไม่เคยบอกใครเลย
มีคนถามอยู่ตลอดเวลาว่า ได้เรียนรู้อะไรตอนอยู่ในค่าย
แต่ในค่าย ไม่มีการบำบัด
คุณคิดอะไรอยู่ สถานที่แบบนั้นเป็นมหาวิทยาลัยรึ
เราไม่ได้ไปที่นั่นเพื่อไปเรียนหนังสือ
สิ่งหนึ่งชัดเจนสำหรับสิ่งเหล่านี้
คุณอยากถามไปเพื่ออะไร
ขอให้ยกโทษกับเธอนั่นเหรอ
หรือว่าคุณอยากให้ตัวเองรู้สึกดีขึ้น
ฉันแนะนำให้ไปโรงละคร ถ้าคุณอยากรู้สึกดีขึ้น
หรือไปหาหนังสืออ่านแต่ อย่าไปที่ค่าย
ไม่มีอะไรดีสักอย่าง เกิดขึ้นในค่าย
ไม่มีอะไรเลย
เธอต้องการ...
สิ่งที่เธอต้องการคือมอบเงินของเธอให้กับคุณ
ผมนำมาด้วย
มาทำอะไร
แล้วแต่คุณคิดว่าเหมาะสม
นี่ครับ
ตอนที่ฉันยังเด็ก ฉันก็มีกระป๋องชาสำหรับเก็บสมบัติ
ไม่เหมือนแบบนี้ มันมีตัวอักษรไซซิริค
ฉันพกมันด้วยตอนไปค่าย
แต่มันก็ถูกขโมยไป
มีอะไรอยู่ข้างใน
ของเย้ายวนใจ
เส้นขนหมา ตั๋วละครตอนที่พ่อพาฉันไปดู
มันไม่ได้ถูกขโมยเพราะของข้างใน
มันเป็นแค่กระป๋อง
ที่เป็นของมีค่า แต่จะทำอะไรได้ล่ะ
ฉันไม่รู้เอาเงินพวกนี้ไปทำอะไร
ถ้าฉันยกให้อะไรก็ตามที่เกี่ยวข้อง กับการกวาดล้างยิว
เพิ่มขึ้นมา แล้วมันคงมีบางอย่างเกิดขึ้น
ซึ่งฉันไม่คิด หรืออยู่ในตำแหน่งที่จะทำได้
ผมคิดว่างั้นก็ ให้องค์กรเพื่อการรู้หนังสือ
ดี
คุณรู้จักองค์ชาวยิวบ้างไหม
ถ้าไม่มีสิแปลก
มีองค์กรยิว ที่ทำงานเกี่ยวกับเรื่องต่างๆ
แต่ไม่ใช่การไม่รู้หนังสือ ยิวไม่มีปัญหาเรื่องนี้
ทำไมคุณไม่ค้นหาดูล่ะ ส่งเงินไปช่วยเขา
ผมทำในนามชื่อฮันนาได้ไหม
อย่างที่คุณเห็นเหมาะสม
ฉันจะเก็บกระป๋องนี้ไว้
ขอบคุณมาก
มกราคม 1995
เรากำลังจะไปไหน
พ่อคิดว่า ลูกคงชอบแบบให้ประหลาดใจ
หนูชอบแบบให้ประหลาดใจ
เธอเป็นใคร
นั่นเป็นสิ่งที่พ่ออยากจะบอก
นั่นทำไมเราถึงมาที่นี้
งั้นบอกหนูมา
ตอนที่พ่ออายุ15
ตอนพ่อกลับบ้าน มาจากโรงเรียน
พ่อป่วย
คนที่มาช่วยพ่อเป็นผู้หญิง
Modified Subtitle Thai by sakwor